Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο παππούς και το εγγονάκι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο παππούς και το εγγονάκι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Ο παππούς και το εγγονάκι

Οι μαθητές κι οι μαθήτριες του Α2 μπαίνουν στη θέση του παππού, του Μίσα, της μητέρας ή του πατέρα και γράφουν στο ημερολόγιό τους...                                                                            

                                                                                                                15/12/1890

Αγαπημένο ημερολόγιο,


Τις τελευταίες μέρες συμβαίνουν αρκετά περίεργα γεγονότα στο σπίτι. Εδώ και καιρό έχω παρατηρήσει ότι οι γονείς μου συμπεριφέρονται με αγένεια και ασέβεια προς το πρόσωπο του παππού. Είναι τόσο ευγενικός και φιλικός εκείνος κι αναρωτιέμαι μήπως έχει κάνει κάτι και δεν το έχω πάρει είδηση, γιατί εμένα δε θα μ’ άρεσε να με σιχαίνονται ή να με απεχθάνονται τα παιδιά μου. Πολλές φορές οι μεγάλοι εμάς τα παιδιά μας μπερδεύουν. Ό,τι πράττουν νομίζουν πώς είναι σωστό. Είναι λυπηρό να αντιμετωπίζουμε με αυτόν τον τρόπο τους ηλικιωμένους. 
Ειδικά χθές η μαμά προσέβαλε και φώναξε στον παππού μόνο και μόνο, γιατί έπεσε ένα πιάτο με φαγητό. Ήθελα εκείνη τη στιγμή να πάρω θέση και να πω κάτι στη μαμά, αλλά παρά ήμουν διστακτικός. Έτσι κι αλλιώς ο μπαμπάς συνέχεια λέει "η μαμά έχει πάντα δίκιο". Μου φαίνεται ότι την υπακούει ότι κι αν πει και (ίσως) έχω ψιλιαστεί ότι την φοβάται. Θα έλεγα ότι η μαμά είναι ο αρχηγός και ο μπαμπάς ο βοηθός της.  Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά στο σχολείο μας είπαν ότι οι γονείς είναι παράδειγμα προς μίμηση. Τώρα που το σκέφτομαι αύριο πρωί πρωί να φτιάξω μια γαβάθα να είναι έτοιμη όταν οι γονείς μου γεράσουν.Έτσι όπως έκαναν και στον παππού.                                                                                   
                                                                                       Γεράσιμος Κ.


Αγαπητέ ημερολόγιο,
Είναι μια από τις λίγες στιγμές που μου δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτώ. Σήμερα προς το μεσημεράκι έγινε πάλι ένα συμβάν με την νύφη μου και με τον υιό μου που με συγκλόνισε.
Όπως και τις προηγούμενες μέρες καθόμουν για να φάω στην μεγάλη χτιστή χωριάτικη θερμάστρα, όπου συνήθως πλάγιαζα. Καθώς έτρωγα η πήλινη γαβάθα που είχε μέσα το φαί μου ξέφυγε από τα χέρια μου έπεσε και έσπασε. Τότε η νύφη μου άρχισε να μου φωνάζει και μου είπε πως θα έτρωγα σε ξύλινη γαβάθα. Εκείνη την στιγμή δεν είχα άλλες επιλογές, το μόνο που έκανα ήταν να αναστενάξω.
Δεν είπα τίποτα άλλο, δεν είχα κουράγιο ούτε να μιλήσω. Σκέφτηκα πως ο υιός μου δεν μου έδινε πια σημασία ούτε έλεγε κάτι στην νύφη μου για τον τρόπο που μου συμπεριφερόταν. Αυτή η κατάσταση που ζούσα τόσα χρόνια με έκανε να αισθάνομαι περιθωριοποιημένος, μόνος και πολλές φορές βάρος για τα ίδια μου τα παιδιά. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και κάτι εντελώς απρόσμενο συνέβη. Η πόρτα άνοιξε και μπροστά μου αντίκρισα τον υιό και την νύφη μου, δακρυσμένους. Μου ζήτησαν από εδώ και στο εξής να τρώμε όλοι μαζί το τραπέζι, σαν οικογένεια. Αυτή η μέρα με έκανε να νιώσω ευτυχισμένος, ενθουσιασμένος και ξανά ένα αγαπητό μέλος της οικογένειάς μου.
                                                                                   Εφραίμ Κ.


Σάββατο 8 Οκτωβρίου 1897

Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα ήταν μία τέλεια ημέρα με λιακάδα έξω. Εγώ πέρασα πολύ ευχάριστα την ημέρα μου, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η μαμά κι ο μπαμπάς δεν βάζουν τον παππού να τρώει μαζί μας πλέον.Μονίμως κάθεται στην χτιστή χωριάτικη θερμάστρα. Επίσης, με στεναχώρησε το περιστατικό που έγινε σήμερα το μεσημέρι. Ο παππούς καθόταν δίπλα στην χτιστή χωριάτικη θερμάστρα και έτρωγε την σούπα του, στο πήλινο πιάτο. Ξαφνικά ξέφυγε από τα χέρια του έπεσε στο πάτωμα και έσπασε. Τότε η μαμά άρχισε να τον μαλώνει και να του φωνάζει.

Αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Το μεσημέρι έφτιαχνα μία ξύλινη γαβάθα και ο μπαμπάς και η μαμά καθόντουσαν σε δύο καρεκλίτσες του δωματίου μου και μιλούσανε.Ξαφνικά ο μπαμπάς με ρώτησε:
-Τι φτιάχνεις εκεί;
Κι εγώ του απάντησα:
-Φτιάχνω μία ξύλινη γαβάθα, για να σας ταΐζω εσένα και την μαμά, όταν γεράσετε. Τότε και οι δύο συγκινήθηκαν...
                                                                                                                     Άρτεμις Κ.

15 Δεκεμβρίου  1895
Σήμερα νιώθω πολύ στενοχωρημένος, επειδή η νύφη μου με μάλωσε που της έσπασα το πήλινο πιάτο. Εγώ όμως που είμαι ενενήντα δύο χρονών δεν μπορώ να πιάσω καλά τα πιάτα ή τα πιρούνια, ούτε μπορώ να ακούσω καλά και ούτε να βλέπω τόσο καλά. Μου λέει ότι όλα της τα χαλάω!
16 Δεκεμβρίου 1895
Ξύπνησε μια παγωμένη ημέρα. Όλοι ήταν μέσα στο ζεστό σπίτι, εκτός από τον εγγονό μου. Μια στιγμή κοίταξα έξω από το παράθυρό μου και παρατήρησα τον Μίσα. Μάλλον έφτιαχνε κάτι με ένα κομμάτι από ένα κούτσουρο.   

17 Δεκεμβρίου 1895
Ξύπνησα νωρίς, διότι άκουγα φωνές από την κουζίνα. Ήταν η νύφη μου που με φώναζε. Μου έλεγε ότι μου είχε ετοιμάσει ένα πεντανόστιμο πρωινό. Ξαφνιάστηκα που μου το είπε αυτό, γιατί συνήθως δεν θέλει να τρώω μαζί τους. Ένιωσα μεγάλη έκπληξη, αλλά ταυτόχρονα και χαρά!

                                                                        Παναγιώτα Κ.




Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Αγαπητό μου ημερολόγιο....

 Ο παππούς, ο Μίσα κι οι γονείς του γράφουν στο ημερολόγιό τους...                                                                     

                                               Ρωσία,  12   Δεκεμβρίου  1890
Αγαπητό  μου  ημερολόγιο, 
Αμάν  πια αυτός ο πεθερός  μου! Όλη  την ώρα  καταστρέφει πράγματα!Όλα  τα χαλάει! Σήμερα που του έδωσα  να φάει στο πήλινο  πιάτο  το έσπασε! Είναι πολύ  απρόσεκτος.Για να καταλάβει το λάθος του του έδωσα να φάει  στην ξύλινη γαβάθα.Για να μην το ξανακάνει...                                                                                              
                                                 Ρωσία,   13 Δεκεμβρίου  1890      
Αγαπητό  μου ημερολόγιο,                                   
 Δεν έχω ξανανιώσει  τόση  ντροπή  και λύπη  για τις πράξεις μου! Όταν είδα τον Μίσα να φτιάχνει  μια ξύλινη  γαβάθα για εμένα  και τον μπαμπά  του, για να μας  ταΐζει όταν  μεγαλώσουμε  ντράπηκα  τόσο  πολύ  που  δάκρυσα! Υπόσχομαι  στον εαυτό  μου ότι  δε θα ξαναπροσβάλλω τον παππού  και ότι  από εδώ και εμπρός  θα κάθεται  μαζί  μας στο τραπέζι!                                              Ιωάννα  Χ 



                                                                                                                                                           19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1896

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα! Στη  δουλειά έπρεπε να μεταφέρω διάφορους φακέλους από το ένα γραφείο στο άλλο, να τυπώσω φωτοτυπίες και γενικά να κάνω ένα σωρό δουλειές. Για να μην τα πολυλογώ γύρισα στο σπίτι και μαγείρεψα το αγαπημένο μου φαγητό. Πιστεύω πως μετά από μια κουραστική μέρα έπρεπε να επιβραβεύσω τον εαυτό μου. Ο γιος μου  γύρισε από το σχολείο και μονομιάς κάθισε στο τραπέζι. Καθίσαμε και αρχίσαμε να τρώμε. Όλοι πεινούσαμε! Και ο παππούς και το παιδί και εγώ. Μάλιστα με την τόση πείνα μας στραβοκαταπίναμε και ο παππούς έριξε κάτω το πιάτο. Νευρίασα τόσο πολύ και άρχισα να του φωνάζω και να του λέω πως δεν θα τρώει μαζί μας, πως θα τρώει σε γαβάθα και αλλά τέτοια. Εκείνη τη στιγμή, μετά τον τσακωμό μας έκατσα και σκέφτηκα πώς φέρθηκα. Ένιωσα τόση ντροπή που μίλησα με τέτοια ασέβεια στον παππού αλλά ταυτόχρονα ένιωσα να με κυριεύει το μίσος (επειδή ο παππούς έσπασε το πιάτο που μου έκανε η πεθερά μου δώρο). Δεν ξέρω τι να κάνω!
                                                           Τα λέμε σύντομα
                                                                Έλενα Π. Α΄5             
            


              
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Ρωσια,Νοέμβριος 1867
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σήμερα καθώς παρακολουθούσα την αντίδραση της μητέρας μου προς τον αγαπητό μου παππού  κατάλαβα πως δεν πρέπει να του φέρονται έτσι και αποφάσισα να τους δώσω ένα γερό μάθημα! Έτσι, από τώρα άρχισα την δουλειά πήρα ένα μεγάλο κούτσουρο που βρήκα στην μεγάλη αυλή του παππού και άρχισα να το σκαλίζω για να φτιάξω μια μεγάλη ξύλινη γαβάθα για αυτούς . Ουφ,κάτι κατάλαβα απο την αντίδρασή τους πως πήραν το μάθημά τους και πως θα αλλάξουν ριζικά την στάση τους προς τον αγαπημένο μου παππουλη!!!

                                                                    ΜΑΡΙΛΕΝΑ 41       

 Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου! Η νύφη μου επιτέλους με έβαλε να κάτσω στην ψάθινη καρέκλα και να ακουμπήσω το πήλινο πιάτο στο ξύλινο τραπέζι. Με περιποιήθηκε για πρώτη φορά και δεν μου φώναξε όταν έχυσα τη σούπα στο τραπεζομάντηλο. Λες και ήταν άλλος άνθρωπος. Τέλος πάντων ελπίζω να μείνει έτσι και να μη με ξαναδεί σαν αβοήθητο και άχρηστο γέρο.

Δικός σου,
Παππούς                (Γιώργος Σ)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               
Ρωσία
11/10/1890
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Η μέρα ξεκίνησε όπως κάθε μέρα. Η μητέρα μου μάλωνε τον παππού γιατί τρέμουν τα χεριά του και του πέφτει το φαγητό. Σήμερα η μητέρα του έδωσε μια ξύλινη γαβάθα για να τρώει. Ως συνήθως ο παππούς δεν είπε τίποτα. Μετά βγήκα στην αυλή και άρχισα να σκαλίζω ένα από τα ξυλά που έχουμε για προσάναμμα.   Όταν με είδε ο πατέρας με ρώτησε τι έκανα του είπα ότι έφτιαχνα μια γαβάθα για να τους ταΐζω όταν γεράσουν.Τότε πήραν τον παππού στο τραπέζι μας από την γωνία που τον έβαζαν να τρώει και του έβαλαν μια πήλινη γαβάθα.       Πιστεύω ότι δεν θα τον ξαναμαλώσουν γιατί δεν μου άρεσε καθόλου να του φωνάζουν.

                                                                                                              Ευάνθης Ρ